گذر زمان

زمان زود می گذرد ، گاهی آنقدر تند میشود که برای انجام یک کار کوچک که زمانبرهم نیست وقت کافی نداریم . ثانیه ها ، دقیقه ها و ساعتها سپری می شوند ، خوشی های و غمهای زندگی مانند یک برنامه ای که از قبل تعیین شده ، اما هیچ یک از ما خبری از آن نداریم به سرعت ورق میخورد و تا جایی که دفتر زندگی ورقهای خود را تمام کرده و دیگر هیچ گونه سفیدی از صفحه زندگی باقی نمانده و تنها سیاهی تمام وجودمان را فرا گرفته است . به ساعت نگاه می کنیم صدای تیکو تاکش اذیتمان میکند ، دوست داریم زمان را نگه داریم اما خستگی حتی فرصت بلند شدنمان را هم نمیدهد که خود را مشغول کاری کنی که زمان را از بین ببرد . با رنگها و شیوه های خاص خدایی ( برف و باران ، روشنایی و تاریکی ، کوه و دشت و ... ) دنیا پوست عوض میکند و زمان و فرصتمان به سادگی از دست میروند و دیگر وقتی برای انجام کاری که مدتهاست خود را دنباله کارهای بیهوده به اینورو آنور کشاندیم ، نیست و حتی روز و شب را هم نمی فهمیم که چگونه خود را طی کرده و پدیده ای دیگری را به وجود آورده ، تنها چیزی که نظاره گر آنیم ، زمان است که فقط با صدای تیـک تاکـ تـیک تـاک و با سرعتی که انگار آرام اما ، تند میگذرد . هر دقیقه بر دقیقه دیگر غلبه کرده و ساعت ها را بوجود میاورد . تنها با هر بار ورق خوردن از یک صفحه دنیا این عمرست که به سادگی سنوسالت را به رخت میکشد و با بیصدایی فریاد میزند : وقتهای تلف شده ات ، شکوه و عظمتت و غم ها و شایدم گاهی شادیهایت را به تو و ما گوش زد میکند . به فکر فردا نباش از همین حالا شروع کن . به فکره این باش که دیگر وقتی نداری برای انجام کار . چه میکنی؟ سریع فکرت درگیر کارهایی میشود که به سادگی از پیششان رد شدی و حتی یک لحظه نگاهیم بهشان نکردی! سریع میخواهی حول حولکی همه آنها را انجام بدهی ولی ، فایده ای نداره .